<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Rosyjska RuletkaRecenzje filmów | Rosyjska Ruletka</title>
	<atom:link href="/category/co-jest-grane/recenzje-filmow/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://rosyjskaruletka.edu.pl</link>
	<description>Portal poświęcony kulturze i literaturze rosyjskiej</description>
	<lastBuildDate>Fri, 10 May 2019 23:00:26 +0000</lastBuildDate>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.0.5</generator>
<xhtml:meta xmlns:xhtml="http://www.w3.org/1999/xhtml" name="robots" content="noindex" />
		<item>
		<title>Szerokie tory: o wyborach prezydenckich w Rosji</title>
		<link>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2012/04/12/szerokie-tory-o-wyborach-prezydenckich-w-rosji/</link>
		<comments>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2012/04/12/szerokie-tory-o-wyborach-prezydenckich-w-rosji/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 12 Apr 2012 22:23:12 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Paula Obara</dc:creator>
				<category><![CDATA[Recenzje filmów]]></category>
		<category><![CDATA[reportaż]]></category>
		<category><![CDATA[szerokie tory]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://rosyjskaruletka.edu.pl/?p=10395</guid>
		<description><![CDATA[Wyemitowany 8. marca kolejny odcinek Szerokich torów w całości poświęcono wyborom prezydenckim – niezwykłym ze względu na skrajne emocje, jakie wywołuje postać głównego kandydata, Władimira Putina. Część Rosjan pała do niego nieograniczoną niczym nienawiścią i pogardą, dla innych jest on przedmiotem uwielbienia. Reportaż Barbary Włodarczyk pokazuje Putina w oczach tych dwóch skrajnych obozów. Tu nie ma cenzury, a czuje się demokrację, której w Rosji brakuje. Towarzysząc reporterom „Echa Moskwy”, Barbara Włodarczyk śledzi kampanię wyborczą i wiece powyborcze z perspektywy obozu wroga, który ma odwagę powiedzieć, co myśli i nie obawia się rozmów ze zwolennikami Putina, zapatrzonymi w swojego władcę. Dla Olgi Byczkowej – reporterki w radiu „Echo Moskwy”, którego Putin nie toleruje, ignorując zaproszenia do stacji – liczne protesty poprzedzające wybory są zwiastunem coraz większych zmian dokonujących się w społeczeństwie. Ona sama jest rozwódką, a jej 17-letnia córka (jak wiele innych rosyjskich dzieci) uczy się w Anglii. Olga uważa jednak, że bez względu na masowe protesty w najbliższych latach wiele się nie zmieni w jej ojczyźnie. „Tak już było 25 lat temu. Wracamy do początków pierestrojki, jak w ’85 roku. Wielkie mi szczęście (&#8230;)”– mówi Olga. Gdy najgorętszy moment w kampanii wyborczej nieuchronnie się zbliżał, w Internecie ogromną popularnością zaczął [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2012/04/12/szerokie-tory-o-wyborach-prezydenckich-w-rosji/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Milczące dusze. Recenzja</title>
		<link>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2012/02/05/milczace-dusze-recenzja/</link>
		<comments>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2012/02/05/milczace-dusze-recenzja/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 05 Feb 2012 13:48:58 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Magdalena Biernat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Recenzje filmów]]></category>
		<category><![CDATA[aleksiej fiedorczenko]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja filmu]]></category>
		<category><![CDATA[Овсянки]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://rosyjskaruletka.edu.pl/?p=9340</guid>
		<description><![CDATA[Pierwszy film Aleksieja Fiedorczenko, który miałam okazję obejrzeć to Pierwsi na księżycu opisujący historię próbnych lotów kosmicznych astronautów sowieckich w latach 30. minionego stulecia. Produkcja ta należy do gatunku zwanego „mockumentary”, gdzie fikcyjna fabuła przedstawiona zostaje w formie filmu dokumentalnego. Dlaczego przy recenzji Milczących dusz wspominam właśnie ten film? Odpowiedź jest prosta: podobnie jak przy realizacji kosmicznego para-dokumentu, reżyser po raz kolejny dopuszcza się mistyfikacji, dzięki której udaje mu się uzyskać niezwykłą atmosferę filmu. Milczące dusze to poetycka opowieść, a zastosowana w niej gra pozorów dotyczy całkiem innych wątków oraz ma zdecydowanie bardziej zawężony zakres niż we wcześniejszym obrazie reżysera. Prezentowana historia dzieje się w ciągu jednego dnia, a bohaterami są zwykli ludzie. Mironowi Aleksjewiczowi umiera żona. Miron pragnie pochować ją według tradycyjnego obrządku, prosząc o pomoc fotografa pracującego w tej samej fabryce. W czasie drogi do miejsca, gdzie Miron wraz z żoną spędzili miesiąc miodowy, a gdzie ma zamiar pozostawić prochy żony, wdowiec opowiada swojemu towarzyszowi wzruszające i bardzo intymne historie związane z jego małżeństwem. Głównym bohaterem tego obrazu jest jednak Aist Wsiewołodowicz, towarzysz Mirona. Wplata on w swój monolog wspomnienia o ojcu, domu rodzinnym oraz ukochanej. Z tych kilku zdań zarysowujących fabułę obrazu, trudno nie dostrzec, że Milczące [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2012/02/05/milczace-dusze-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Michaił Gorbaczow – człowiek, który zmienił świat. Recenzja</title>
		<link>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2012/01/13/michail-gorbaczow-%e2%80%93-czlowiek-ktory-zmienil-swiat-recenzja/</link>
		<comments>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2012/01/13/michail-gorbaczow-%e2%80%93-czlowiek-ktory-zmienil-swiat-recenzja/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 13 Jan 2012 14:40:11 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Paula Obara</dc:creator>
				<category><![CDATA[Recenzje filmów]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://rosyjskaruletka.edu.pl/?p=9074</guid>
		<description><![CDATA[W oczach narodu jest symbolem zniszczenia złotej ery swojego państwa. Dla świata pozostaje bohaterem, który przyczynił się do upadku wielkiego imperium. Michaił Siergiejewicz Gorbaczow – w 20. rocznicę rozpadu ZSRR opowiedział swoją historię Ewie Ewart w filmie dokumentalnym pt.: Michaił Gorbaczow – człowiek, który zmienił świat. W wyemitowanym materiale udział wzięli także byli ambasadorzy USA w Moskwie, m.in. Jack F. Matlock (pełniący tę funkcję w latach 1987-1991), a także przyjaciele Gorbaczowa, wśród których znaleźli się: Zdeněk Mlynář – czechosłowacki działacz komunistyczny, Eduard Szewardnadze – były prezydent Gruzji oraz Leonid Krawczuk – były prezydent Ukrainy. Ponadto film został wzbogacony o fragmenty wywiadu z Raisą Gorbaczową, którego udzieliła na 3 lata przed swoją śmiercią. Michaił Gorbaczow urodził się w rodzinie kołchoźników i choć nikt z jego rodziny nie przekonywał go do komunistycznych koncepcji, to właśnie komunizm go ukształtował. Charakteryzowała go wiara w stalinizm i lojalność w stosunku do wybranego przez siebie systemu ideologicznego. Podjął się studiów prawniczych na Uniwersytecie im. Łomonosowa w Moskwie i to właśnie wtedy pojawiły się u niego pierwsze wątpliwości i pytania, dotyczące prawidłowości obranej przez Stalina drogi – drogi do wszechobecnego komunizmu. Impuls ku ostrzejszej ocenie Stalina dał mu Chruszczow, otwarcie krytykując czystki dokonane przez stalinowską władzę. Ze [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2012/01/13/michail-gorbaczow-%e2%80%93-czlowiek-ktory-zmienil-swiat-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Generation P. Recenzja</title>
		<link>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/09/21/generation-p-recenzja/</link>
		<comments>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/09/21/generation-p-recenzja/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 21 Sep 2011 19:22:15 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Magdalena Biernat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Recenzje filmów]]></category>
		<category><![CDATA[generacja p]]></category>
		<category><![CDATA[generation p]]></category>
		<category><![CDATA[generation п]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja filmu]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://rosyjskaruletka.edu.pl/?p=7010</guid>
		<description><![CDATA[Generation P Wiktora Ginzburga to najbardziej wyczekiwana premiera ostatnich lat na rosyjskim rynku sztuki audiowizualnej. Film pojawił się w kinach kilka miesięcy temu, dlatego nie pozostaje nic innego, jak spróbować ocenić owoc pracy ekipy zdjęciowej. Przed realizatorami stanęło nie lada zadanie – przenieść na srebrny ekran kultową książkę pisarza, który obecnie wrócił do łask czytelników w Rosji, zachwycających się i doceniających aktualizm jego twórczości. Poza wygórowanymi oczekiwaniami miłośników prozy Wiktora Pielewina, realizatorzy musieli zmierzyć się z wyzwaniami natury technicznej, bo Generacja P jest książką, którą można śmiało nazwać hybrydą gatunkową – w jej synkretycznej formie mieszają się bowiem konwencje thrillera, political fiction, powieści obyczajowej, zauważalne są elementy pastiszu i satyry. Należy również pamiętać o ukrytych w dialogach elementach absurdu, surrealizmu, cynizmie i sarkazmie, które tworzą niezaprzeczalnie fundament dzieła Pielewina. Trzeba przyznać, że Wiktor Ginzburg odrobił pracę domową, dokładnie odwzorowując fabułę powieści i nie pozwalając sobie na najmniejsze odstępstwa od oryginalnego tekstu. Co więcej, w tym przypadku trudno mówić w ogóle o scenariuszu powstałym na podstawie danego dzieła, to raczej jego wierna kopia. Oczywiście, ze względu na inny rodzaj przekazu oraz ograniczenie czasowe, twórcy zmuszeni byli wyciąć pewne elementy, inne skrócić czy nawet „spłycić”, dlatego dla niektórych widzów prezentowana wersja może [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/09/21/generation-p-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Szerokie tory. Recenzja cyklu</title>
		<link>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/09/17/szerokie-tory-recenzja/</link>
		<comments>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/09/17/szerokie-tory-recenzja/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 17 Sep 2011 01:55:11 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Magdalena Biernat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Recenzje filmów]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja filmu]]></category>
		<category><![CDATA[reportaż]]></category>
		<category><![CDATA[rosja]]></category>
		<category><![CDATA[zsrr]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://rosyjskaruletka.edu.pl/?p=5766</guid>
		<description><![CDATA[Czy istnieje Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich XXI wieku? Czy jest jeszcze coś, co łączy dawne obszary wschodniego imperialistycznego mocarstwa poza wspólną historią minionego stulecia? Odpowiedzi na te i szereg innych pytań można znaleźć w cyklu reportaży Szerokie tory Barbary Włodarczyk, który został zauważony nie tylko w Polsce. Poza licznymi nagrodami na festiwalach krajowych  doceniono go także na arenie międzynarodowej, m.in. w Chicago, gdzie w 2005 roku na festiwalu programów telewizyjnych otrzymał wyróżnienie. Zakres poruszanych tematów w omawianym cyklu jest tak szeroki, jak rozległy był Związek Radziecki, którego przeciwległe granice znajdowały się tysiące kilometrów od siebie. Każdy reportaż to oddzielna historia, poświęcona jednemu dniu z życia człowieka, który staje się na tę chwilę bohaterem. Przy wyborze &#8222;odpowiednich kandydatów&#8221; autorka kieruje się jedną zasadą: wybiera osobę, dzięki której można w prosty, a zarazem klarowny sposób zaprezentować zjawiska bądź problemy, mające miejsce we współczesnej Rosji i byłych republikach Związku Radzieckiego. Wydaje się, że wybór na tym obszarze nie należy do najtrudniejszych. Praktycznie każdy obywatel ma do zaoferowania swoją niezwykłą opowieść, która stała się częścią wielkiej historii całego narodu i może służyć jako punkt wyjścia do dogłębnej analizy jednego z aspektów postkomunistycznego świata. Otaczająca rzeczywistość to przestrzeń różnych ludzi. Wśród nich można znaleźć zarówno [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/09/17/szerokie-tory-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Aleksiej Popogrebskij. Jak spędziłem koniec lata. Recenzja</title>
		<link>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/03/28/aleksiej-popgrebskij-jak-spedzilem-koniec-lata-recenzja/</link>
		<comments>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/03/28/aleksiej-popgrebskij-jak-spedzilem-koniec-lata-recenzja/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 28 Mar 2011 11:05:10 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Magdalena Biernat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Recenzje filmów]]></category>
		<category><![CDATA[film]]></category>
		<category><![CDATA[Popogrebskij]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://rosyjskaruletka.edu.pl/?p=1720</guid>
		<description><![CDATA[Po tegorocznym Berlinale, wielu fanów kinematografii rosyjskiej odczuwa niedosyt. Cofnijmy się zatem w czasie i spróbujmy ocenić, co tak zaostrzyło apetyty i rozbudziło nadzieje widzów z roku 2010. Na Międzynarodowym festiwalu Filmowym w Berlinie dramat psychologiczny Jak spędziłem koniec lata [Как я провел этим летом] zdobył trzy Srebrne Niedźwiedzie. Grigorij Dobrygin, zaczynający swoją przygodę na dużym ekranie oraz Siergiej Puskepalis, który już współpracował z autorem filmu [Proste rzeczy], zostali wyróżnieni za najlepsze role męskie. Natomiast operator Paweł Kostomarow otrzymał nagrodę za wybitne osiągnięcia operatorskie. Ponadto film w reżyserii i na podstawie scenariusza Aleksieja Popogrebskiego wiódł prym na wielu festiwalach międzynarodowych i krajowych. Przez niektórych określany jako przypowieść, dramat czy traktat filozoficzny, zdobył rzeszę fanów szukających „odnowionego” kina psychologicznego, tak głęboko osadzonego w tradycji kinematografii rosyjskiej. Jednak laureat tak wielu nagród nie jest propozycją dla każdego. Wielbicieli kina sensacyjnego, film, którego główną zaletą są długie ujęcia, znikoma liczba dialogów, brak wartkiej akcji (wręcz jej zawieszenie w pierwszej połowie) może znudzić. Zaprezentowana historia, która rozgrywa się na wyspie Oceanu Arktycznego – Aarczym, to dzieło dla widza lubiącego zadumę i możliwość zagłębienia się w psychikę ludzką. Jej bohaterowie to dwaj mężczyźni zajmujący się pomiarami meteorologicznymi na stacji polarnej. Dzieli ich praktycznie wszystko: wiek, [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/03/28/aleksiej-popgrebskij-jak-spedzilem-koniec-lata-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>2</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Walerija Gaj Germanika Szkoła. Recenzja</title>
		<link>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/03/12/serial-szkola-walerija-gaja-recenzja/</link>
		<comments>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/03/12/serial-szkola-walerija-gaja-recenzja/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 12 Mar 2011 19:39:19 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Magdalena Biernat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Recenzje filmów]]></category>
		<category><![CDATA[film rosyjski]]></category>
		<category><![CDATA[kino rosyjskie]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[serial szkoła]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.ruletka.vot.pl/?p=91</guid>
		<description><![CDATA[Walerija Gaj Germanika, znana przede wszystkim z nagrodzonego na Festiwalu w Cannes filmu Wszyscy umrą, a ja zostanę (Все умрут а я останусь), ponownie szokuje widza. Chociaż, jak sama podkreśla, najbardziej interesują ją relacje międzyludzkie i odżegnuje się od tematyki szkolnej, to po raz kolejny jej bohaterami są młodzi ludzie. W serialu Szkoła, wobec którego nie można zostać obojętnym, prezentuje szeroki wachlarz problemów, z którymi walczy współczesna młodzież rosyjska. W 69 dwudziestopięciominutowych odcinkach jesteśmy świadkami dojrzewania czternasto-piętnastolatków i ich wkraczania w nowy świat. Oni gotowi, bądź nie, muszą zderzyć się z rzeczywistością, która, wbrew pozorom, nie ma nic wspólnego z wykreowaną przez nich wizją dorosłego życia. Pozornie temat stary jak świat, a jednak budzi tyle kontrowersji. Serialowi zarzuca się wiele, a autorami tych opinii są ludzie z różnych środowisk życia publicznego w Rosji. Niestety, jak powszechnie wiadomo, „każdy kij ma dwa końce”. Na tle skandalu, wśród ogólnospołecznego niezadowolenia, mimo wszystko, przebijają się ci, którzy zajmują opozycyjne stanowisko. Są i tacy, którzy idą dalej i dostrzegają wybitność serialu, nominując oraz przyznając mu liczne nagrody na festiwalach. W tym momencie pojawia się pytanie: Co jest przyczyną tak skrajnych opinii? Czy to tylko kontrowersyjna tematyka, czy może mamy do czynienia z serialem unaoczniającym [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://rosyjskaruletka.edu.pl/2011/03/12/serial-szkola-walerija-gaja-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
